แต่งแต้ม เรื่องราวต่าง ๆ ไว้ที่ผ้าขาวผืนนี้

ดั่งเช่นจันทราสีเงินที่สว่างอยู่บนฟากฟ้า

 ตัวข้าแหงนมองอยู่แสนนาน สองมือไขว่คว้า ปราถนาครอบครองเหนือสิ่งใด

แต่แล้วคราใด จันทรากลับหายไปท่ามกลางเมฆหมอก

ตัวข้าแหงนมองรอแสงแรกแห่งจันทรา

กลับกลายเป็นแสงแห่งอรุณที่ปรากฏยามรุ่งสาง

ข้าเผลอมองเสียจนเวลาผ่านเลยไป

สองมือที่เคยมีกำลังวันนี้กลับหมดเรี่ยวแรง

ผิวหนังเหี่ยวย่น สองตาพร่ามัวเสียจนไม่อาจมองเห็นจันทราได้อีก

แล้วข้าก็ล้มตัวลง ทอดกายกลางผืนหญ้า

จันทราเอ๋ย เจ้าช่างเป็นผู้หยิ่งยโส

ลมหนาวแห่งเหมันต์พัดผ่านไป เสียดสีผิวกายเสียจนเป็นรอย

แต่ข้าก็ยังมิอาจจับต้องจันทราได้แม้ซักครา

สองมือที่ไร้เรี่ยวแรงนี้สิ้นหวัง แต่สองตายังคงจับจ้องอยู่

จนถึงนาทีสุดท้าย ข้าภาวนาให้พรุ่งนี้ไม่มีรุ่งอรุณอีกต่อไป

จันทราสีเงิน ข้ายอมพลีกายภายใต้เเสงจันทร์

กระซิบจากสายลม เสียงเพรียกหาจากเทวทูต

จิตใจข้าจากไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงร่างกายที่ใช้ประโยชน์ไม่ได้อีกต่อไป

"จันทราสีเงินยังคงส่องแสงต่อไป

เหล่ามวลหมู่พฤกษาร้องระบำตามทำนองสายลม

ร่างกายที่ไร้วิญญาณทอดกายอยู่ ณ ทีเดิม

แล้วข้าก็ได้แหงนมองจันทราสีเงินตลอดไป..."