แต่งแต้ม เรื่องราวต่าง ๆ ไว้ที่ผ้าขาวผืนนี้

"ท่านเจ้าเมืองนั้น คือผู้ประพฤตเป็นปรปักต์

เหล่าเสนาคือผู้ชั่วช้าแสนสามานต์

โอบล้อมเราด้วยอ้อมกอดแห่งหรรษา

ผู้ไม่ประสงค์ดีต่อการใด ๆ เพรียกหา

สมบัติแห่งการมีอยู่นิรันดิ์"

เหล่าเด็กโฉดเสแสร้งอยู่ ณ มุมถนน

ที่แสนห่างไกลไร้ผุ้คน

ที่ ๆ เป็นห้วงแห่งการลาจาก

ผองเพื่อนต่างพากันล้มหายไปทีละคน

จนเหลือแต่เศษเถ้ากระดูกไว้ให้คนต่อไปดูต่างหน้า

"หากไร้ซึ่งพลังแล้วเจ้าจะลุกขึ้นเดินได้อย่างไรกัน

ความอ่อนแอจะคอยฉุดรั้งให้เจ้าจมปลักอยู่ในบ่อโคลนแห่งความโสมม

หากเจ้ามองเห็นแสงสว่าง เจ้าจะรู้ว่าควรทำเช่นไร"

สามัญชนเช่นข้า ไร้ซึ่งความฝัน

ได้แต่หลงทางเดินอยู่บนถนนที่ไร้จุดหมาย

หากทิ้งกายลงนอน

ฝ่ามือแนบแทบเท้าเหล่ากบฏ

ข้านั้น ไร้ซึ่งพลัง

เหล่าเทพยดา ต่างพากันหัวเราะร่า ท่ามกลางสายน้ำตาที่ไหลริน

ข้านั้น ไร้ซึ่งพลัง

มีเพียงตัวตนของสามัญชนด้วยกันเท่านั้นทีได้ยิน

ยากเปรียบเปรย

"ได้โปรดบัญชา หากตัวข้าเป็นเพียงสามัญชน

ท่านผู้มีอำนาจประสงค์สิ่งใด ตราบเท่าทีมือข้าคู่นี้สุดไขว่คว้า

จะทำตามบัญชาท่านชั่วชีวิต

 คงได้แต่เต้นอยู่บนลานกว้างบนตามท่วงทำนองเช่นนี้เรื่อยไป"

พวกข้าสายเลือดบริสุทธิ์

เป็นสิ่งที่พวกไพร่ทั้งหลายไม่อาจเอื้อมถึง

จงได้แต่เฝ้าเกลียดชังตัวเอง และเทิดทูนข้าให้เท่าชีวิตเจ้า

และกระนั้น

ตัวข้าจะใจดีเลี้ยงเจ้าไว้ดูเล่น

"หากพวกเจ้ารักตัวกลัวตาย

จงเกรงกลัวตัวข้าให้มาก ๆ

ทำตัวให้มีความรู้ รู้ว่าข้าชอบสิ่งใด ข้าเกลียดสิ่งใด

อย่าได้หวังรางวัล แต่จงหวังถึงการมีชีวิตรอดเสียเถิด"

"หากพวกท่านคิดถึงแต่ตัวเอง แล้วใครกันจะคิดถึงท่าน

จิตวิปริตทำให้ตัวท่านกลายเป็นสิ่งใด

ความตระบัดสัตย์ ที่เกิดขึ้น

ความจริงที่สูญหาย

ท่านแปลเปลี่ยนความดีให้กลายเป็นสิ่งที่อัปลักษณ์ที่เจนจัด

ใบหน้าเหล่านั้นไม่ทำให้กระดากบ้างเลยหรือไร

เหตุใดยังคงฉีกยิ้มเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นได้อยู่"

"หากเหล่าวีรชน ได้สูญสิ้นไปแล้ว

โลกนี้คง  "