แต่งแต้ม เรื่องราวต่าง ๆ ไว้ที่ผ้าขาวผืนนี้

"บางครั้งยังสงสัย  เรามีตัวตนอยู่บนโลกนี้หรือป่าว 

หรือตัวตนเรามันเบาบางจนเกินไป ผู้คนส่วนใหญ่จึงไม่อาจมองเห็นได้"

เคยมั้ย 

เวลาที่ตัวตนของเราถูกมองข้ามไป  จนบางครั้งเสียความมั่นใจ

มันเหมือนกับว่า เราไม่มีตัวตนเลย

เวลาที่ผู้คนมองมา แต่เหมือนกันว่าจะมองทะลุผ่านเราไปซะเฉย ๆ

มีใครแคร์บ้างนะ  เรื่องที่ว่าเรายังคงอยู่ตรงนี้

จนถึงแม้กระทั่งวันนี้ 

 ทุกอย่าง ๆ มันยิ่งเด่นชัดขึ้น

จนเหมือนกันว่า ตัวตนเราจะหายไปท่ามกลางความวุ่นวายของกาลเวลา

สายตาที่มองมาที่เราไม่ได้มองมาที่เรา แต่กลับมองผ่านเราไป

จะเป็นดั่งเช่นกระจก ก็มิอาจเป็นได้ เพราะไม่อาจสะท้อนอารมณ์ผู้เฝ้ามองได้เลย

จะเป็นดั่งเช่นอากาศ ก็มิอาจเป็นได้ เพราะไม่สามารถอยู่รอบ ๆ ตัวใครได้เลย

จะเป็นดั่งเช่นอดีต ก็มีอาจเป็นได้ เพราะไม่อาจอยู่ในห้วงความทรงจำของผู้ใดได้เลย

เป็นเช่นไรดีหล่ะ

สิ่งใดกันที่ผู้คนทั้งหลายอยากให้เราเป็น

ต้องแสดงออกเช่นใดกันนะ

พยายามทำตัวให้แตกต่างเผื่อจะมีใครตะขัดตะขวงใจ

 แต่ก็เป็นเพียงแค่ชั่วไฟไหม้ฟาง

ผู้คนสนใจอย่างรวดเร็ว แล้วก็หลงลืมอย่างรวดเร็ว

วิวัฒนาการอยู่ท่ามกลางการพัฒนาที่สุดขีด

ไม่อาจวิ่งตามความทันสมัยที่วิ่งวนจนเร็วเสียกว่าเวลา

จะเป็นดั่งเช่นสิ่งใดดีหล่ะ

มีใครบ้าง นึกสงสัย

"บางครั้งยังสงสัย  เรามีตัวตนอยู่บนโลกนี้หรือป่าว 

หรือตัวตนเรามันเบาบางจนเกินไป ผู้คนส่วนใหญ่จึงไม่อาจมองเห็นได้"