รอยยิ้มของลมหนาว

.....เราห้ามฟ้าฝนไม่ได้ เช่นเดียวกันกับที่เราห้ามใจคนไม่ได้

ความรู้สึกของเรานั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะควบคุมได้เลย

หากแม้ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ยิ่งฝืนมากเท่าไหร่ กลับเหมือนยิ่งกระตุ้นให้เราเป็นหนักขึ้น ทุกครั้งไป

 

     ความรักก็เป็นตัวแปลสำคัญของความรู้สึก สิ่งที่ล้ำลึกเสียใจมองไม่เห็นขอบเหวด้านล่าง

ถ้าหากสะดือทะเลลึกมากเท่าไหร่ ยังน้อยกว่าใจคนหลายเท่านัก ผมว่า...

 

น้ำหนักของความรู้สึกนั้น ต่างกันไปตามผู้คนที่เราพบเจอ

     บางทีกลับเบาบางกว่าขนนก บางครั้งยังหนักแน่นกว่าภูเขา

     ความรู้สึกของคนเราช่างโลเล ไร้น้ำหนักเสียจริง...

 

     สิ่งนั้นทำให้เราตีค่าความรู้สึกออกเป็น ความรัก ความชอบ ที่เรามีต่อคน ๆ นั้น

อาจจะเป็นเพราะหน้าตา นิสัย หรือการกระทำของเขาก็เป็นได้

แต่สำหรับบางคน คนที่ความรู้สึกของเราปฏิเสธ น้ำหนักของคน ๆ นั้นคงเบาบางมาก

ถึงแม้ว่าสิ่งที่เราได้รับจะมากมาย แต่เราจะตีค่าสิ่งเหล่านั้นด้วยน้ำหนักที่น้อยนิด

 

     ผิดกับคนบางคน ที่แม้บางทีเขาอาจจะไม่ได้ทำอะไรเลย...

แต่น้ำหนักของแต่ละคำพูด หรือหนึ่งการกระทำ กลับสั่นไหวใจเราได้ทั้งใจ

หนักแน่น เหลือเกิน ความรู้สึกนี้...

 

เทียบกันไม่ได้ เพราะน้ำหนักของความรู้สึกนี้มันต่างกัน...

    

     หากเราไม่มีใจ น้ำหนักของความรู้สึกนั้นจะเบาบางอยู่เหมือนเดิม

ต่างกับคนที่เรามีใจให้ ทุกครั้งที่นึกถึง ความรู้สึกนั้นยิ่งย้ำว่าเรารักมากเพียงใด วิ่งวนอยู่ในหัว ๆ

และการกระทำของเขาช่างมีความหมายเหลือเกิน แม้เรื่องเล็กน้อยก็ทำให้เรายิ้มได้ทั้งวัน

เป็นความรู้สึกที่หนักแน่นเหลือเกิน...